Tim heeft het moeilijk. Zijn ouders gaan uit elkaar en zijn vader is vertrokken. Een kinderpsycholoog bezoeken hielp Tim niet, daarom houdt hij een dagboek bij in een schrift. Wanneer zijn vader een nieuwe vriendin krijgt, keert hij steeds meer in zichzelf. Tim zegt geen woord meer en reageert nergens meer op, zelfs niet op zijn beste vriend Jurre. Omdat Jurre de wanhoop nabij is en iets voor zijn maatje wil doen, pakt hij Tims dagboek en begint te lezen. Zo komt hij erachter hoe Tim vervreemdde van zijn verliefde vader en hoe het kan dat hij onlangs in woede ontstak op het schoolplein en vervolgens iets vreselijks deed. Als Jurre naast Tim op het bed gaat zitten en zijn hand pakt, worden de twee plots meegezogen in een draaikolk die hen in een sprookjesachtige wereld doet belanden. Een langzaam vol rakende emmer op pootjes leidt de weg en geeft de tijd aan die de vrienden hebben om de zieke Zonneprinses te redden. Vindt Tim in deze wereld zichzelf terug en kan hij afrekenen met zijn zelfbenoemde grootste vijand, de nieuwe vriendin van zijn vader? Zij zou in de fantasiewereld waarin Tim en Jurre zijn opgeslokt als heks een bedreiging vormen voor de Zonneprinses. Kunnen de twee vrienden binnen de tijd redding brengen?
Tims stille schreeuw (Lemniscaat, 10+) is een opmerkelijk boek. Enerzijds is het een echtscheidingsdrama, anderzijds een avontuurlijk fantasyverhaal. Auteur Bianca Mastenbroek weet de genres wonderwel te combineren. De groeiende afstand tussen Tim en zijn vader is goed uitgewerkt, waarbij de nieuwe vriendin en haar irritante dochtertje niet bepaald helpen. Als fantasyverhaal werkt het boek ook. De wereld waarin de vrienden terechtkomen zit vol verwijzingen naar sprookjes, maar de sprookjesfiguren reageren en gedragen zich niet zoals je verwacht en dat zorgt voor komische momenten. Net als Dribdrib, de Emmer des Tijds (!), voor een glimlach zorgt zonder een woord te kunnen spreken. Tim stille schreeuw is een knap geconstrueerd boek dat lezers in groep 7 en 8 po en alle brugklassen vo zal bekoren.
